Verslag Brita Seifert aug 2015

Verslag van Brita Seifert

Als jonge vrouw heb ik alle denkbare vormen van geweld ervaren.
De gevolgen zetten zich diep onderhuids af, je kunt ze nooit meer uitwissen en vergeten. Om weer positief in het leven te staan heb je veel energie en vertrouwen nodig en
dat veroorzaakt grote vermoeidheid. Het is een lange, lange winter geweest die zijn sporen  ook op mijn gezicht heeft achter gelaten.

Er zijn twee mogelijkheden om met deze opgedane wonden verder te kunnen  leven.
Men gaat eraan ten gronde, het langzame gif dringt steeds verder in de poriën door tot aan het bot aan toe. Of je zegt “IK WIL LEVEN”.
Je gaat bij jezelf te rade hoe verder te gaan en hierin heeft een ieder zijn eigen reddingsstrategie.
Mijn redding was de kunst. Hierin kon ik mij zonder woorden uitspreken over wat mij was overkomen. Dit was mijn therapie , zo heb ik de pijn langzaam afgebouwd.

Tot het moment dat ik besloot al die 150 werken bij elkaar te pakken en in de vuilnis te werpen. Afgelopen , het is verleden tijd.
De wonden waren op het linnen in ultramarijn, cadmium rood en zwart als het ware opgelost.

Toen ben ik gaan leren naar de toekomst te kijken, de zon te zien schijnen en een grote boog te maken als er schaduw op mijn weg kwam.
Toch…………..er hoeft maar iets te gebeuren, een film, een foto of een verhaal in de krant en dan roept deze gebeurtenis de pijn weer op of schreeuwt deze om binnen gelaten te worden.

Mijn schilderijen vertellen mijn leven maar zeker ook die van anderen met dezelfde dramatische  gebeurtenissen.
Voor hen heb ik een boodschap.

Het is prima om te huilen, je mag vertwijfelt zijn je bent echter niet alleen.
Er zijn velen die dit noodlot delen.
Sta op, hervindt je zelfvertrouwen zodat je positief met je herwonnen eigenwaarde in het leven kan gaan staan.

Brita Seifert
Augustus 2015

DanishDutchEnglishFrenchGermanItalianPortugueseRussianSpanish