Marianne Naerebout

« Terug

Drie maanden na mijn geboorte in Rotterdam vertrokken wij als gezin naar Curaçao, niet voor vakantie, maar mijn vader kreeg zijn aanstelling in het Caribisch gebied. De beginjaren van mijn leven zijn dus enorm beïnvloed door de tropen. En alles wat daarbij komt, zee, zon en strand, palmbomen, cactussen, steelbands, maar bovenal kleur en nog eens kleur. Kleur in de mensen en hun kleding, kleur in hun huizen, kleur in de natuur en zelfs kleur in de taal en de muziek. Niet vreemd dat ik daarom als kunstenares zo op kleur gericht ben, het vormt de rode draad in mijn leven. En op zoek naar kleur reis ik heel graag. In volle verwachting van wat ik zal vinden, wat me zal beroeren. Na Curaçao komt de hele familie terug naar Nederland. Ik ga naar school en voltooi in Rotterdam na de middelbare opleiding de Pedagogische Academie (nu PABO) en studeer vervolgens aan de St. Joost Kunstacademie te Breda. De zoektocht naar kleur blijft bestaan en ik vertrek naar het buitenland. Daar krijg ik een baan op een school in Muscat te Oman aangeboden, waar ik vervolgens drie jaar zal blijven. Het tropenrooster geeft mij voldoende tijd om me op mijn kunst te richten en me als kunstenares te ontplooien. Ik ontmoet kunstenaars en maak vrienden onder de lokale bevolking. Na drie sprookjesachtige jaren verhuis ik naar Damascus, Syrië. Deze stad ademt een sfeer uit die me diep raakt, al is die niet te vergelijken met Oman. De geur, kleurrijk krioelende mensen en de belangstelling voor elkaar geven me het gevoel thuis te zijn. In mijn kunst wordt de spiegeling van mijn eigen ontwikkeling steeds meer zichtbaar. Na vijf jaar Damascus woon ik vervolgens voor kortere perioden in Maleisië, Albanië en het West-Afrikaanse Gabon. Steeds meer ervaar ik het gevoel: “Er zijn geen grenzen… niet tussen landen, kleur, gevoel en beleving, alles is onbegrensd geworden”. Deze bevinding laat steeds meer positiviteit en levenskracht toe in mijn werk.